De maand oktober staat in Nederland The Black Achievement Month. De maand waarin wat zwarte Nederlanders doen op allerlei gebieden even centraal staat. Een aantal zwarte mensen krijgen een award voor wat ze bereikt hebben met het keiharde werk dat zij het hele jaar door verrichten.

Dat lijkt in eerste instantie sympathiek, maar doet toch mijn wenkbrauwen fronzen. Ook roept het een aantal vragen bij mij op:

  • Valt wat zwarte mensen bereiken en tot zover bereikt hebben te vangen in een maand?
  • Wat zouden we vinden als er een White of Jewish Achievement Month in het leven geroepen wordt waar zuiver en alleen witte of Joodse mensen geëerd worden?
  • Wie bepaalt wanneer er iets bereikt is?

In mijn optiek zijn wat zwarte mensen bereiken in de wereld, geen zwarte maar wereldprestaties. Ik wil niet geëerd voor wat ik bereik door een segment van de bevolking, maar door de hele godganse zooi!

Ooit maakten Ivette Forster en ik voor de VPRO een talkshow annex magazine met de notoire naam ‘Bij Lobith’. Daarmee waren we de eerste zwarte mensen met een eigen show op de vaderlandse buis. In die periode zochten we iedereen van kleur die iets bereikt had op welk gebied dan ook op. We maakten daar reportages en items van. Dit om te laten zien dat we en met ons hele volksstammen simpelweg bestonden!

‘Als ik mijn wereldtitel-gevecht win, ben ik geen Nederlandse of Surinaamse kampioen. Dan ben ik kampioen van de wereld!’

(Raymond Joval)

Zo ook die keer dat we naar de boksschool op de Amsterdamse Albert Cuypmarkt gingen om Raymond Joval te filmen voor een verslag. Dit omdat hij een wereldtitelgevecht zou gaan boksen in de Verenigde Staten. Compleet gefocust ramde de uiterst sympathieke en ambitieuze Joval tegen de boksbal. Zijn Russische trainer joeg hem onder het toeziend oog van een Amsterdamse sportschoolhouder naar de grenzen van zijn sportieve mogelijkheden. De geur van vers zweet verspreidde zich rond de ring. Datzelfde zweet viel op het canvas van de ring. Scherp en onverschrokken gelijk een ridder van de journalistieke ronde tafel stelde Ivette de volgende vraag aan de afgetrainde wereldkampioen in spe: ‘Als je nu die wedstrijd wint..ben je dan een Nederlandse of een Surinaamse wereldkampioen?’. Joval stopte even met boksen en hing voor een momentje in de ringen. Daarna stond hij op en voordat hij doorging met de leren bal in elkaar te slaan draaide hij zich naar de camera en zei: ‘Als ik mijn wereldtitel-gevecht win, ben ik geen Nederlandse of Surinaamse kampioen. Dan ben ik kampioen van de wereld!’

En zo moet het zijn. Als zwarte mensen iets presteren, dan zijn dat geen zwarte-mensen-prestaties, maar wereldprestaties.

Dat gezegd hebbend, moet ik ook toegeven dat als er geen Black Achievement Month zou zijn, een hoop mooie blakka brada’s en sisa’s helemaal nooit in het zonnetje gezet zouden worden! En dat is ook weer een somber vooruitzicht.  De BAM moet dus gezien worden als een aspirine in een hoofdpijn situatie. Zou gauw als de hoofdpijn over is moeten we stoppen met de aspirine.

In gewone mensen taal: als zwarte mensen opgenomen worden in prestatieprijzen is er geen ‘zwarte nis’ meer nodig. Met Astrid Roemer die de Libris prijs won, Humberto Tan die een zilveren Televizier ring om zijn vingers draagt en Romana Vrede met haar Theo d’Or prijs op zak, gaan we aardig de goede kant uit.

En nu kijken wat de Kleurrijke Top 100 ons brengt in december.

Guilly Koster.

Please follow and like us:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.